Home                       Contact       Aanmelden Nieuwsbrief               InnovationHub

  Plus interview            Passionate People           Blikvangers           Video           Columns
   Innovatie
   Mobiliteit
   Nieuwe Economie
   Nieuw Organiseren
Interview met Roland Amoureus, Manager Public Affairs van Van Gansewinkel

Is een sector zonder lobbyist kansloos?


Het is wat al te stellig om te poneren dat een sector kansloos is zonder lobbyist, maar het komt aardig in de buurt. Public Affairs & Stakeholdermanagement is veel breder dan lobbyen alleen. Goede Public Affairs, de beïnvloeding van politieke besluitvorming en van maatschappelijke beeldvorming wordt steeds belangrijker voor organisaties. Het gaat behalve over de inhoud steeds meer om het afremmen of juist aanjagen van de aandacht voor een bepaald onderwerp. Zonder PA & Stakeholdermanagement mist een sector of bedrijf toch eerder de aansluiting met beleidsmatige en politieke ontwikkelingen. Deze ontwikkelingen volgen (of, nog veel beter: initiëren) kost veel tijd en inspanning en vereist absolute betrouwbaarheid en integriteit. Welke dossiers gaan er spelen, wie zijn de spelers, welke belangen hebben ze, zijn er spelers die hetzelfde belang hebben? Wie moet ik bereiken (overheid, politiek, industrie, branchevereniging, milieuorganisatie) en welke informatie hebben ze nodig? Ik leg het werk aan anderen weleens zo uit: “het gaat erom op het juiste moment de juiste persoon van de juiste informatie te voorzien”. Dat betekent de relevante mensen / stakeholders (binnen en buiten je bedrijf) en de besluitvormingsprocessen kennen en de (voor de ander) relevante en correcte informatie delen. Wil je dat combineren, ja, dan heb je wel zo’n persoon nodig.

Het kabinet wil samen met maatschappelijke partners de komende jaren het gebruik van grondstoffen reduceren en in het jaar 2050 streven naar een circulaire economie. Dit is een enorme transitie. Van Gansewinkel steunt deze ambitie, waar liggen de knelpunten om dit plan te realiseren?

We steunen niet alleen deze ambitie, we lopen zelfs voorop. Het mooie van de positie van Van Gansewinkel is, dat wij grondstoffen inzamelen bij onze klanten, ze sorteren en recyclen, soms nog verder opwerken en weer terug brengen naar de productieketen. Dat hebben we bijvoorbeeld gerealiseerd met de opening van ons bedrijf Coolrec Plastics Compounding in Emmen, waar we op specificatie gebrachte kunststofkorrels rechtstreeks leveren aan producenten van consumentengoederen. Hoe mooi is dat? Van Gansewinkel zit in een unieke positie in de keten, die we willen benutten, maar die ook vanuit maatschappelijk oogpunt verantwoordelijkheid met zich meebrengt. Omdat we een grote partij zijn en de praktische kennis in huis hebben, spreken we ook met de beleidsmakers over de kansen en de bedreigingen op weg naar een circulaire economie. Wat dat betreft is dit werkveld bijzonder interessant, omdat de politiek, de betrokken ministeries en Van Gansewinkel dezelfde kant op willen. Het ministerie van infrastructuur en milieu heeft een loket waar belemmeringen kunnen worden gemeld en met de trial and error- werkwijze van de North Sea Resources Roundabout (NSRR) worden ervaringen opgebouwd om de markt van de circulaire economie ook op een grotere NW-Europese markt vorm te geven. De knelpunten liggen op tal van terreinen: kosten versus opbrengsten, producten die zo samengesteld zijn dat ze niet te recyclen zijn, consumentengedrag, bewustwording en natuurlijk zitten we vast aan het lineaire systeem. We kenden, tot voor kort, gewoon geen ander systeem. Er is nu sprake van een positieve en respectvolle sfeer bij heel veel betrokken partijen. Ik constateer dat bijvoorbeeld bij studenten wanneer ik een gastcollege mag geven. Ook hier geldt: heel veel stakeholders willen naar een circulaire economie. Dat geeft een enorme energie, alleen zou ik het proces naar circulaire economie willen versnellen.

De circulaire economie is ook een fundamentele sociaal psychologische verandering. Wat verwacht u van de consument?

Ik weet niet of je überhaupt veel van de consument moet verwachten? Er is ook veel onbekendheid met de specifieke materie. We hebben misschien als sector in het verleden te weinig onze bijdrage laten zien. Als ik voor groepen spreek, die niet direct op ons vakgebied zijn aangesloten (inwoners, studenten), dan valt hun mond open. Het is veel “story-telling” vanuit overheid, branche, belangengroepen, koplopers. Als ik vertel over de schade die we aanrichten op aarde, de ecologische en/of economische schaarste aan grondstoffen, de verwachte bevolkingsgroei op aarde, gecombineerd met de welvaartsgroei (allebei in de niet-Westerse landen), dan is iedereen zich wel bewust van de noodzaak een bijdrage te leveren.

Als individu alleen heb je natuurlijk beperkte mogelijkheden. Mijn boodschap richting de consument is, kijk goed naar je eigen gedrag. Vind je het normaal dat je een product koopt en het na gebruik laat vernietigen, waardoor de grondstoffen nooit meer beschikbaar komt? Vind je het normaal dat er plastic in de magen belandt van zeevogels, die hieraan sterven? Vind je het normaal dat je rotzooi op straat gooit, dat tussen de struiken belandt of in het water en een ander moet opruimen?

Wordt jullie kennis over afvalmanagement en recycling ook vertaald naar de recycleerbaarheid van producten?

Absoluut. Er is veel belangstelling voor onze kennis. Steeds meer bedrijven zijn zich bewust van wat hun activiteiten voor belasting aan het milieu (in brede zin) met zich meebrengen en hoe onze activiteiten en kennis kunnen bijdragen aan hun MVO-beleid. Steeds meer bedrijven willen gerecycleerd materiaal in hun producten. Soms communiceren ze daar actief over en sommigen doen dat geruisloos. Goede voorbeelden zijn immers weer een stimulans voor anderen.

Productontwerpers hebben nog weinig oog voor de inzet van gerecyclede materialen.

In het algemeen durf ik wel te stellen dat producenten er verstandig aan doen het aantal materialen in producten te beperken. Om zoveel mogelijk delen uit één stuk te maken (en dus bijvoorbeeld behuizing van een apparaat bij voorkeur uit 1 materiaal soort) en geen onomkeerbare verbindingen toe te passen (zoals lijmen) maar eerder beperkte schroefverbindingen. Ter illustratie daarvan: de behuizing van een computer monitor is vaak met 4-6 schroeven gemonteerd, maar TV’s daarentegen soms wel met 16 schroeven. Dit maakt een eventuele handmatige demontage veel kostbaarder voor de TV. Met schroeven houd je feitelijk altijd de optie om handmatig te verwerken en op termijn repair/refurbishment open.

De achterliggende reden is dat ieder extra toegepast materiaal noodzakelijkerwijs een extra scheidingsstap in de recycling betekent en elke stap materiaal- of kwaliteitsverlies tot gevolg heeft. Geen enkele machine kan namelijk 100% nauwkeurig scheiden. Vaak is het niet nodig om weer een ander type kunststof toe te passen voor dat ene klepje- gebruik gewoon een type dat je ook al voor andere onderdelen gebruikt. Wat echt een punt van aandacht is zijn de Li-ion batterijen: deze zitten in steeds meer producten en zijn steeds lastiger te verwijderen (denk maar aan de smartphones: batterijen zijn er niet meer eenvoudig uit te halen).

Op welke wijze kunnen we de recyclebaarheid in productontwerp verbeteren?

Veel ontwerpers weten onvoldoende hoe zij zò kunnen ontwerpen dat er vooraf rekening wordt gehouden met het recyclen van de toegepaste materialen. Ook weten zij op dit moment onvoldoende hoe zij gerecyclede materialen in hun ontwerp kunnen toepassen. Er wordt wel op vele manieren aan de bewustwording gewerkt om dit te verbeteren.

Er komen steeds meer nieuwe materialen op de markt. Is een levenscyclus analyse (LCA) beschrijving dan waardevol voor de recycling?

Er is niet direct sprake van toepassing van meer nieuwe materialen, wel meer nieuwe producten. Echt nieuwe materialen is beperkt, uiteraard wel de zeldzame aardmetalen etc., maar onze focus ligt vooral op kunststof. LCA-analyses maken is complex. Degene die een LCA opstelt moet zoveel aannames opnemen, dat deze ook sterk de uitkomst ervan bepaalt. Een LCA kan ook alleen van nut zijn, als ook de recycleerbaarheid van het materiaal wordt meegenomen (niet de technische recyclebaarheid maar de economische recyclebaarheid). Wij zien vooralsnog geen echte toegevoegde waarde in kennis hebben van LCA’s. De elektrische- en elektronische apparaten die nu op de markt komen, komen in principe pas na 4-5 jaar bij ons en voor groot witgoed pas na 10-15 jaar.

Er wordt nu nog te weinig kunststof gerecycled. Daar valt nog een wereld te winnen vergeleken met andere materialen. Wat zijn de ambities voor Van Gansewinkel om gerecycled kunststof te transformeren naar waarde?

We transformeren nu al gerecycled kunststof naar waarde. Daarmee onderscheiden wij ons van concurrenten. Op onze nieuwe locatie in Emmen realiseren we feitelijk het ultieme model: het produceren van grondstoffen die rechtstreeks naar de producenten van consumentengoederen gaan.

Wat zou uw advies zijn aan Samsung die 2,5 miljoen smartphones uit de handel heeft genomen om dit te hergebruiken of te recyclen?

Dat is lastig te beantwoorden wanneer ik de hele business case niet ken, maar vanuit mijn vakgebied zeg ik uiteraard: recyclen met nadruk op parts-harvesting.

Samen met Philips en Miele geven jullie vorm aan een close-loop recycling. Liggen hier kansen voor een circulaire economie?

We zijn eigenlijk al een stap verder: we pakken die kansen! Hier wordt circulaire economie al toegepast. Circulair vanwege het terug leveren (zowel aan de elektronica industrie als ook de toepassing (van wasmachine naar wasmachine, van stofzuiger naar stofzuiger) en zelfs merk (van Miele naar Miele en Philips naar Philips). Dat is uniek! En dan ook nog met een business case die winstgevend is voor alle betrokken partijen.

Wat motiveert u om in dit veld werkzaam te zijn?

Het geeft mij enorm veel energie om een bijdrage te kunnen leveren op weg naar een duurzamere samenleving, die ervoor zorgt dat ook mijn kinderen nog over dezelfde materialen en producten kunnen beschikken die ik nu heb. En dat doe ik ook professioneel vanuit het bedrijfsleven in relatie met de overheid, de politiek en andere bedrijven, die dezelfde kant op willen. De definitie van stakeholder management is trouwens het in goede banen leiden van de verwachtingen en belangen van alle betrokkenen en belanghebbenden bij een bedrijf. Hierin heb ik in mijn werkomgeving alle kansen!

Plusbusiness
16 januari 2017



   Duurzaam Dossier
   In Beeld
   Innovatie Modellen





  Plusbusiness.nl
  Over Plusbusiness.nl
  InnovationHub
  Contact
  Redactie
  Uitgever
  Nettiquette
  Disclaimer
  Persberichten
  Vrijwilligers


  Specials
  Leestafel
  Zeven wetten voor
    innovatie

  Bachelor Master Prijs
  Rondetafelgesprek
  Rondvraag


  Tools
  Kaizen
  Milieubarometer
  Ladder van Lansink
  Innovatiestijlquiz


  Infographics
  Kritieke grondstoffen
  Global resources stock
    check

  Human Development
    Index

  Kondratieff-golven
  Toekomstige
    technologische
    ontwikkelingen

  Ellen MacArthur
  Categorieën
  Innovatie
  Mobiliteit
  Nieuwe Economie
  Nieuw Organiseren
  Passionate People
  Blikvangers
  Video
  Duurzaam Dossier
  In Beeld
  Innovatie Modellen
  3d Printing
  Grondstoffen Strategie
  Deeleconomie
  Integrated Reporting
  Upcycling


  Columns
  Strategische Marketing
  Crowdfunding
  Klantgedreven Innoveren
  Partnershappen
  CSR Issues
  De Consumens
  Boeiend?


  Links
  Global Innovation Index
  Sustainable Society Index
  Gemeentelijke
    Duurzaamheids Index

  Plus interview
  Jacques Pijl
  Hester Klein Lankhorst
  Suze van der Meulen
  Roland Amoureus
  Wiebrand Kout
  Ton Van ’t Noordende
  Chris Heutink
  Tom Oostrom
  Ivo de Nooier
  Theo Voskuilen
  Merijn Everaarts
  Stientje van Veldhoven
  Taco Carlier
  Karel Luyben
  Rob van Gijzel
  Jacqueline Cramer
  Bas Ruter
  Femke Groothuis
  Felix Janszen
  Frank van Ooijen
  Herman Hoving
  Ewald Breunesse
  Ton van der Giessen
  Stef Kranendijk
  Max Remerie
  Henk de Bruin
  Hans Kwaad
  Marga Hoek
  André Veneman
  Gerald Schotman
  Marco van Gelder
  Thomas Rau
  Ton van Keken
  Sander Tideman
  Ruud Koornstra

  Volg Plusbusiness.nl


  Afmelden nieuwsbrief

   Facebook

   Twitter

   LinkedIn


  Innovatie Modellen
  Stacey Martix
  Het Ansoff model
  Concurrentiestrategieën
    van Porter

  The Lean Startup methode
  Design Thinking
  Het model van Knoster
  Innovatieradar
  Strategische innovatie
  Zes denkhoeden van De Bono
  Het Belbin model
  Het Nonaka model
  Clusterradar